BIEŻĄCE ZAMÓWIENIA NA ROŚLINY BĘDĄ WYSYŁANE W CIAGU 2-3 DNI ROBOCZYCH! CURRENT ORDERS FOR POTTED PLANTS WILL BE SHIPPED WITHIN 2-3 BUSINESS DAYS
Do darmowej dostawy brakuje
David Austin – człowiek, który odmienił świat róż. Historia legendarnych róż angielskich
Od marzeń młodego ogrodnika do światowej legendy

Są nazwiska, które w świecie ogrodnictwa znaczą znacznie więcej niż tylko nazwę firmy. David Austin jest jednym z nich. Dla miłośników róż jego nazwisko stało się synonimem romantycznych kwiatów o niezwykłym zapachu, pełnych rozetach i charakterystycznym angielskim uroku. Trudno dziś wyobrazić sobie wiele ogrodów bez odmian, które powstały dzięki jego pracy.

Jednak historia Davida Austina nie zaczęła się od wielkiej szkółki, międzynarodowych nagród czy tysięcy róż rosnących w ogrodach na całym świecie. Wszystko rozpoczęło się od fascynacji młodego człowieka, który dostrzegł coś, czego inni hodowcy nie traktowali wówczas jako najważniejszego kierunku rozwoju.

Austin marzył o stworzeniu róży łączącej to, co najlepsze w dwóch różnych światach – niezwykłe piękno i zapach dawnych odmian z obfitym, powtarzającym się kwitnieniem róż współczesnych.

Dzisiaj może się to wydawać oczywiste. W połowie XX wieku była to jednak wizja, która wymagała ogromnej cierpliwości, odwagi i wielu lat prób.
 


Kim był David Austin?

David Charles Henry Austin urodził się 16 lutego 1926 roku w Albrighton, niewielkiej miejscowości w angielskim hrabstwie Shropshire. Dorastał w rodzinie związanej z rolnictwem, a kontakt z roślinami towarzyszył mu od najmłodszych lat.

Nie od początku planował zostać jednym z najważniejszych hodowców róż na świecie. Pracował w rodzinnym gospodarstwie, a ogrodnictwo było początkowo jego zainteresowaniem, które z czasem przerodziło się w życiową pasję.

Duże znaczenie miała książka o starych różach ogrodowych, którą otrzymał od siostry na dwudzieste pierwsze urodziny. Odkrył wówczas niezwykły świat róż historycznych, często zupełnie innych od odmian dominujących w powojennych ogrodach.

Dawne róże zachwycały go nie tylko wyglądem. Miały bogato wypełnione kwiaty, miękkie, zaokrąglone płatki i intensywne aromaty, których często brakowało wielu nowoczesnym odmianom.

Jednocześnie posiadały istotne ograniczenie. Wiele starych europejskich róż kwitło tylko raz w roku, zwykle na początku lata.

Nowoczesne róże wielkokwiatowe i rabatowe potrafiły natomiast powtarzać kwitnienie, ale ich forma nie zawsze odpowiadała temu, co Austin uważał za ideał piękna.

To właśnie ta różnica stała się początkiem pomysłu, który zmienił historię jego życia.

Pomysł, w który początkowo niewielu wierzyło

W latach pięćdziesiątych XX wieku David Austin rozpoczął pierwsze doświadczenia hodowlane. Jego celem było połączenie dwóch pozornie odległych cech: nostalgicznego wyglądu dawnych róż oraz zdolności do powtarzania kwitnienia.

Nie była to łatwa praca.

Hodowla nowych odmian wymaga przeprowadzania kontrolowanych zapyleń, zbierania nasion, wysiewania młodych roślin i wieloletniej obserwacji ich cech. Spośród ogromnej liczby siewek tylko nieliczne mają szansę stać się wartościowymi odmianami ogrodowymi.

Austin również doświadczał niepowodzeń. Jedna z jego wczesnych partii siewek została zniszczona przez chorobę grzybową, przez co musiał rozpoczynać pracę od nowa.

Mimo to nie zrezygnował.

Co więcej, jego pomysł początkowo nie spotkał się z entuzjazmem branży. Wielu specjalistów uważało, że kwiaty przypominające dawne róże nie będą wystarczająco atrakcyjne dla współczesnych klientów.

Austin pozostał jednak wierny własnej wizji. Nie chciał jedynie tworzyć kolejnych odmian podobnych do już istniejących. Zależało mu na przywróceniu różom pewnego charakteru, który jego zdaniem został częściowo utracony.


Constance Spry – róża, od której wszystko się zaczęło

Przełom nastąpił w 1961 roku.

Właśnie wtedy David Austin wprowadził odmianę 'Constance Spry', uznawaną za początek jego słynnych róż angielskich. Powstała ona ze skrzyżowania historycznej róży 'Belle Isis' z odmianą 'Dainty Maid'.

'Constance Spry' zachwycała dużymi, pełnymi, różowymi kwiatami o pięknym, miseczkowatym kształcie. Jej intensywny zapach i romantyczny charakter wyraźnie nawiązywały do starych róż ogrodowych.

Co ciekawe, odmiana nie posiadała jeszcze jednej z najważniejszych cech, do których dążył Austin – nie powtarzała kwitnienia.

Mimo to stanowiła ogromny krok naprzód.

Pokazała, że możliwe jest tworzenie nowych róż o charakterystycznej, historycznej formie kwiatów. 'Constance Spry' stała się fundamentem dalszej pracy hodowlanej.

Nazwa odmiany upamiętniała Constance Spry, znaną brytyjską florystkę i autorkę, która odegrała znaczącą rolę w popularyzacji bardziej naturalnych kompozycji kwiatowych.

Już ten pierwszy sukces pokazał, że Austin nie traktował róż wyłącznie jako roślin ozdobnych. Interesowały go także ich związki z kulturą, historią i tradycją.

Narodziny róż angielskich

W kolejnych latach David Austin kontynuował krzyżowanie odmian historycznych z różami współczesnymi.

W 1969 roku wprowadził pierwszą grupę róż angielskich powtarzających kwitnienie. W tym samym okresie jego działalność przekształciła się w szkółkę David Austin Roses, działającą w rodzinnych stronach hodowcy.

Nowe róże łączyły kilka szczególnych cech. Ich kwiaty miały często bogato wypełnioną, rozetową lub miseczkowatą budowę. Wyróżniały się wyrazistym zapachem i bardziej naturalnym, krzewiastym pokrojem, a jednocześnie potrafiły kwitnąć wielokrotnie w ciągu sezonu.

Austin nazwał je różami angielskimi, podkreślając ich związek z brytyjską tradycją ogrodową.

Nie była to odrębna kategoria botaniczna w ścisłym znaczeniu, lecz charakterystyczna grupa odmian wypracowana przez hodowcę.

Z czasem określenie English Roses stało się rozpoznawalne na całym świecie.

Rok 1983 – moment, który zmienił wszystko

Choć David Austin pracował nad różami od wielu lat, prawdziwy rozgłos przyniosła mu wystawa RHS Chelsea Flower Show w 1983 roku.

Zaprezentował wówczas swoje róże angielskie, wśród nich odmianę 'Graham Thomas', nazwaną na cześć cenionego ogrodnika i znawcy róż historycznych, Grahama Stuarta Thomasa.

Jej pełne, intensywnie żółte kwiaty wyróżniały się na tle innych odmian. Łączyły romantyczną budowę dawnych róż z barwą, która nadawała im świeżości i wyrazistości.

Zainteresowanie publiczności oraz mediów okazało się ogromne.

To właśnie 'Graham Thomas' stała się jedną z odmian, które pomogły Davidowi Austinowi zdobyć międzynarodowe uznanie.

Od tego momentu popularność róż angielskich zaczęła systematycznie rosnąć. Coraz więcej ogrodników przekonywało się, że róże mogą być jednocześnie nostalgiczne i nowoczesne.

Róże, które stały się rozpoznawalne na całym świecie

W kolejnych dziesięcioleciach szkółka David Austin Roses wprowadzała następne odmiany, które zdobywały uznanie wśród ogrodników.
 
'Gertrude Jekyll' wyróżnia się intensywnym zapachem i klasycznie różowymi, bogato wypełnionymi kwiatami. Nazwano ją na cześć słynnej brytyjskiej projektantki ogrodów.
 
'Abraham Darby' zachwyca dużymi kwiatami o ciepłych, moreloworóżowych odcieniach. To odmiana, która doskonale pokazuje zainteresowanie Austina pełnymi kwiatami i bogatą kolorystyką.
 
'Golden Celebration' stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych żółtych róż angielskich. Jej duże, złociste kwiaty i intensywny zapach są charakterystyczne dla stylu hodowli.
 
'The Generous Gardener' pokazuje natomiast, jak pięknie róże angielskie mogą prezentować się w formie pnącej. Jasne, delikatnie różowe kwiaty i swobodny pokrój nadają jej romantycznego charakteru.

 
Z kolei 'Wollerton Old Hall' jest doskonałym przykładem róży, której nazwa odwołuje się do wyjątkowego miejsca – historycznego ogrodu w hrabstwie Shropshire. Wyróżnia się kremowomorelowymi kwiatami i mocnym zapachem z charakterystycznymi nutami mirry.

Każda z tych odmian ma nieco inny charakter, ale wszystkie odzwierciedlają filozofię, która przyświecała hodowcy od początku jego pracy.

Dlaczego róże Davida Austina tak bardzo różniły się od innych?

Największą zasługą Davida Austina nie było samo stworzenie róż o pełnych kwiatach. Takie rośliny istniały przecież od wielu stuleci.

Jego osiągnięciem było ponowne połączenie romantycznego wyglądu, bogatego zapachu i powtarzającego się kwitnienia w szerokiej gamie nowoczesnych odmian.

Dzięki temu róże przestały być kojarzone wyłącznie z pojedynczymi, eleganckimi kwiatami na długich pędach.

Mogły ponownie stać się naturalnym elementem bujnych rabat, rosnąć pomiędzy bylinami, tworzyć swobodne krzewy i pachnące ogrodowe zakątki.

Austin zwracał również dużą uwagę na sposób, w jaki kwiat rozwija się i zmienia podczas kwitnienia. Interesowało go nie tylko to, jak wygląda w pełnym rozkwicie, ale także forma pąka, układ płatków i charakter całego krzewu.

W kolejnych latach coraz większe znaczenie w jego programie hodowlanym zyskiwała również zdrowotność odmian.

Nie każda starsza róża angielska jest równie odporna na choroby, ale rozwój hodowli pozwolił wprowadzać odmiany coraz lepiej przystosowane do współczesnych wymagań ogrodników.
 
Ile lat potrzeba, aby stworzyć jedną nową różę?

Za pięknymi kwiatami oglądanymi w katalogach kryją się lata pracy, której większość klientów nigdy nie widzi.

Hodowla róż nie polega na jednorazowym skrzyżowaniu dwóch odmian i wybraniu najładniejszej siewki. To wieloetapowy proces, wymagający ogromnej liczby prób, obserwacji i selekcji.

Początkowo hodowca wybiera rośliny rodzicielskie, których cechy chciałby połączyć. Następnie przeprowadza kontrolowane zapylenie i pozyskuje nasiona. Z nich wyrastają młode siewki, które często znacząco różnią się od swoich rodziców.

Niektóre mają interesujące kwiaty, ale słabo rosną. Inne zachwycają zapachem, lecz są podatne na choroby. Jeszcze inne wyglądają pięknie tylko podczas pierwszego kwitnienia.

Dlatego każda obiecująca roślina musi przejść wieloletnią ocenę.

W programie Davida Austina stworzenie jednej odmiany mogło zajmować dziesięć lat, a nawet dłużej. Oceniano nie tylko kolor i budowę kwiatów, ale także zapach, pokrój, obfitość kwitnienia i zachowanie krzewów w różnych warunkach.

Ostatecznie tylko niewielka część testowanych siewek trafiała do sprzedaży.

To pokazuje, dlaczego praca hodowcy róż jest czymś znacznie bardziej skomplikowanym niż zwykłe rozmnażanie roślin.

Od rodzinnej szkółki do marki rozpoznawalnej na całym świecie

Rozwój David Austin Roses był stopniowy. Początkowo szkółka funkcjonowała w skromnych warunkach, a sprzedaż opierała się w dużej mierze na bezpośrednim kontakcie z klientami.

Z czasem rosnące zainteresowanie odmianami angielskimi pozwoliło rozbudować gospodarstwo, zaplecze produkcyjne oraz ogrody pokazowe w Albrighton.

Powstało miejsce, które dla miłośników róż stało się niemal obowiązkowym punktem ogrodniczych podróży po Anglii.

Rozwijała się również międzynarodowa sprzedaż, a róże Austina zaczęły pojawiać się w ogrodach Europy, Ameryki Północnej i Azji.

David Austin nie ograniczał swojej działalności wyłącznie do róż ogrodowych. Firma rozwinęła także odrębną kolekcję róż przeznaczonych na kwiat cięty, wykorzystywanych w bukietach i profesjonalnej florystyce.

W ten sposób niewielka rodzinna działalność przekształciła się w rozpoznawalną na świecie markę, zachowując jednak swoje związki z angielską tradycją ogrodniczą.

David Austin i rodzinna tradycja, która trwa nadal

David Austin zmarł 18 grudnia 2018 roku w wieku 92 lat. Pozostawił po sobie ogromny dorobek hodowlany i ideę, która na trwałe zmieniła sposób postrzegania róż ogrodowych.

W rozwoju rodzinnej firmy bardzo ważną rolę odegrał jego syn, David J. C. Austin, który dołączył do działalności w 1990 roku. Przez kolejne dekady kierował rozwojem przedsiębiorstwa i pomagał przekształcić je w międzynarodową markę.

W lipcu 2026 roku zmarł również David J. C. Austin. Był to kolejny ważny moment w historii rodzinnej szkółki.

Firma kontynuuje jednak działalność, a kolejne pokolenie rodziny Austinów pozostaje związane z jej przyszłością. Zachowywana jest również najważniejsza idea jej założyciela – tworzenie pięknych, pachnących i wartościowych róż, które mają zachwycać nie tylko pojedynczym kwiatem, lecz także całym swoim charakterem.

W 2026 roku przypada setna rocznica urodzin Davida Austina. Jest to doskonała okazja, aby przypomnieć jego historię i niezwykły wpływ na współczesne ogrodnictwo.

I choć sam David Austin nie może już zobaczyć kolejnych ogrodów wypełnionych jego różami, jego marzenie nadal rozkwita każdego roku – w tysiącach ogrodów na całym świecie :)